columns
|
Revu wk 35 09/Kwaliteitsseries
Sommige mensen kijken systematisch televisie. Ze hebben een abonnement
op een televisiegids, die lezen ze grondig en daarna kleuren ze met
een arceerstift alles aan wat ze willen zien. Roze voor ‘eventueel’
geel voor ‘absoluut’. De telefoon hangen ze gerust op omdat een serie
begint. Wanneer er iets tussen komt, zoals een sterfgeval of
natuurramp, nemen ze het op, want wat gearceerd is Moet Worden
Bekeken. Voor mij is televisiekijken zoiets als seks, al moet ik daar
eerlijkheidshalve bij zeggen dat ik het eerste ongeveer honderdduizend
keer vaker doe dan het laatste, als het niet meer is. Ik doe het
spontaan en louter om te ontspannen. Zo kan het dat ik hele avonden
televisie kijk en toch niets zie. Door deze nonchalante vorm van
televisiekijken heb ik nooit een kwaliteitsserie gekeken. Ken je die
lichte vorm van schaamte die je voelt als je moet toegeven dat je Moby
Dick nog nooit hebt gelezen? Zo voel ik me ook als ik vertel nog nooit
een hele aflevering van The Sopranos te hebben gezien. Ik keek wel
eens een stukje, maar vond er nooit wat aan. Ik zag dikke mannen en
slechtgeklede vrouwen pasta eten en dacht, ik zap nog wel een stukje
verder. Gesprekken verstommen en mensen keren zich abrupt van je af
als je zoiets toegeeft. Ik was nooit thuis op donderdagavond is geen
excuus want kwaliteitsseries kijk je bij voorkeur op dvd. Zo’n hele
box vol dvd’s kijken leek me altijd nogal veel gedoe, dus dat deed ik
ook niet. Ik raakte in een isolement door mijn onwetendheid. Mad Men?
Geen idee. Damages? Wat? Tot een vriendin me ongevraagd The Wire gaf
(voor andere sukkelaars: het is een rauwe, intelligente Amerikaanse
politieserie van HBO). Ik sputterde nog tegen, maar dit was niet
iemand die luistert naar subtiele argumenten. Kijken, beval ze. Pas
toen ik met zware griep tell-sell lag te kijken, stopte ik zo’n
schijfje in mijn dvd-speler. Daarna nog een, en nog een en nog een
seizoen (er zijn er gelukkig zes). Ik praat nu alleen nog maar
daarover, en citeer constant personages. Ook denk ik nu de hele
drugsproblematiek te snappen, een beetje suf want bokaal is het een
goede serie, het is nog steeds fictie. Als ik The Wire kijk heb ik
geen tijd voor internet en telefoon. Cafés en vrienden zie ik niet
meer. Als ik een man was liet ik mijn baard staan, om te benadrukken
dat de buitenwereld voor mij niet meer bestaat. Ik heb al drie
seizoenen gekeken, nog drie te gaan en daarna kijk ik nooit meer een
kwaliteitsserie. Een heroïneverslaving lijkt me nog gezelliger.
|