columns
|
Revu wk 24 09/De verlossers
Dat ik schrijver ben en geen kunstenaar heeft een reden. De reden is dat de toelatingscommissie van de Amsterdamse kunstacademie mij heeft afgewezen. Ik denk nog wel eens vol schaamte aan de dag dat voor die commissie verscheen. De opdracht was om een zelfportret te maken. Ik deed iets onduidelijks met schuimrubber, roze verf en heel veel siliconenkit. Verschrikt keek de commissie naar mijn ‘zelfportret’. Lang hadden ze niet nodig om te beslissen dat ik niet uit het juiste hout gesneden was. Volkomen terecht denk ik nu, toen dacht ik eerder aan brandstichting. Het is niet voor iedereen weggelegd kunstenaar te worden. Slechts een handvol kunstacademiestudenten gaat later iets interessants doen, de rest kan zich verheugen op een leven lang onopgemerkt friemelen in de marge. Of ze vinden een baan in een heel andere richting, maar dat weten ze nog niet als ze op de academie zitten. Kunstacademiestudenten zijn een grappig volkje. Ze komen uit het hele land maar ook vaak uit Zweden of Zwitserland. Je herkent ze meteen in hun felgekleurde kleren, interessant haar en moderne brillen. Ze organiseren kunstdingetjes en feestjes met goedkope drank en experimentele muziek in (anti-)kraakpanden.
Voor de Amsterdamse politiek zijn de kunstacademiestudenten meer dan alleen meer leuk, voor hen zijn het verlossers. Men schijnt denkt dat ze gigantische politieke problemen zoals armoede, zwerfvuil en integratie, kunnen oplossen door alleen maar aanwezig te zijn. Daarom gaan ze de kunstacademie, die nu op een rustige plek aan de rand van de stad zit in een door Gerrit Rietveld speciaal voor dat doel ontworpen gebouw, verplaatsen naar een oud kantoorgebouw in een achterstandswijk. Want als de kunstacademiestudenten in zo’n buurt rondlopen, spoeden hangjongeren zich naar huis om huiswerk te maken, gaan werklozen bij de plantsoenendienst werken en scheren radicale moslims pardoes hun baard af. De zon gaat schijnen, het ruikt er naar bloemetjes en al snel verschijnen de eerste filialen van de Coffee Company en American Apparel en bakfietsen vol gezonde Hollandse baby’s. Want zo gaan die dingen, dat weet iedere lokale politicus. Dat de kunstacademie zeer onlangs nog voor een paar miljoen is verbouwd, vergeten de bedenkers van dit plan voor het gemak maar even. Ook aan het nieuwe pand in de achterstandswijk moet natuurlijk nog het een en ander worden veranderd. Geld speelt geen rol, want het betreft hier een Maatschappelijk Relevant Project. Bijkomend voordeel van de verhuizing is dat de kunstacademie kan uitbreiden. Er kunnen meer kunstenaars worden opgeleid. Wellicht is er binnenkort helemaal geen toelatingscommissie meer en kunnen mensen zoals ik gewoon worden opgeleid tot kunstenaar. Want daar zijn er nog niet genoeg van, talentloze prutsers die zich kunstenaar noemen.
|