columns
|
Revu wk 25 09/Wijvengezeik
Een behaaglijk avondzonnetje verwarmt mijn hoofd, ik heb een glas goede wijn in mijn hand en om me heen staan een stuk of twintig collega’s geanimeerd te praten, sommige zelfs tegen mij. Als freelance columnist zie je eigenlijk nooit iemand, dus is het aangenaam om van gedachten te wisselen met… ‘Die column van jou kan wel wat pittiger’ zegt de eindredacteur, zonder inleiding. Ik kijk hem niet-begrijpend aan. ‘Afzeiken, weetjewel.’
‘Afzeiken is zo passé,’ zeg ik. ‘Positiviteit is veel spiritueler.’ Ik neem een flinke slok. ‘Spiritueel doe je maar in je eigen tijd, Ghandi. Je bent columniste bij een kritisch weekblad.’ Misschien ging het gesprek niet helemaal precies zo, op zo’n borrel is het moeilijk te onthouden wie wat wanneer zei, maar de strekking was duidelijk.
‘Kan je niet wat over Jeroen Pauw schrijven, dat vind ik zo’n lul’ adviseerde iemand me later. Toevallig vind ik Jeroen Pauw een vakman. Interviewen is helemaal niet eenvoudig maar dat merk je pas als iemand het niet goed doet. Zoals dat meisje van De Zomer Draait Door, waar iedereen het over heeft, die Froukje Jansen. Oei.
Ik leefde verder zonder haat en onlustgevoelens tot ik zaterdag Volkskrant Magazine las. Deze week ging het grote interview over cabaretière en presentatrice Claudia de Brey. Gadver. Van Claudia de Breij vond ik tot voor kort niets. Ze presenteerde televisieprogramma’s en deed dat prima Grappig vond ik haar echter nooit. Ik ging pas van haar walgen op een voorleesavond waar ze voorlas uit een door haar geschreven boekje, met de wonderschone titel Krijg nou tieten! Voordat ze begon voor te lezen vertelde ze dat ze het boekje schreef omdat er over zwangerschappen en kinderen krijgen alleen maar clichématige boekjes bestonden, wijvengezeik vond Claudia dat, en zij wilde het vertellen zoals het was. Wat ze uiteindelijk voorlas was zo afgezaagd, zo plat en lelijk dat Daphne Dekkers er acuut W.F. Hermans van werd. Wijvengezeik pur sang. Wel werd al die narigheid over vagina’s en hormonen puik voorgelezen, want dat kan ze. Een paar volkse dames verderop vond Claudia overigens hilarisch, en de uitgever ook want er waren al vijftigduizend boekjes verkocht. In het Volkskrant Magazine-interview blijft ze maar herhalen dat ze niet van vrouwen houdt, liever is Claudia de Breij een van de jongens. Mannen hebben meer ambitie en ze praten over interessante dingen, bijvoorbeeld wat ze hebben gezien op National Geographic. Vrouwen praten over handtassen en emoties en ze hebben geen humor, iets waar Claudia zelf –de minst grappige cabaretière ooit- in excelleert. Misschien ligt het aan mij, maar ik vind het een beetje gek, een lesbienne die niet van vrouwen houdt.
|