columns
|
Revu wk 8 09/Gekken
Beste gek, dit is een bericht voor jou. Ik denk niet dat veel gekken een abonnement hebben op Revu; jij zal eerder naar Happinez grijpen, het mindstyle magazine voor de spirituele mens, of Psychologie magazine en waarschijnlijk lees je ook graag over paardensport en het koninklijk huis. Maar wie weet kom je Revu tegen in de wachtkamer van je psychiater, in de kliniek of wellicht waait hij af en toe langs als je op straat bezig bent met je zinvolle daginvulling; schreeuwen tegen onzichtbare vijanden. Er komen weinig gekken voor in mijn vriendenkring. Dat komt doordat jullie niet prettig zijn in de omgang. Onvoorspelbaar zijn jullie en luidruchtig. Jullie huilen, schreeuwen en slaan gewoon om je heen, en sorry zeggen jullie zelden.
Ik kan me niet goed inleven gekken, omdat jullie niet logisch denken. Wat ik wel begrijp is aandachttrekkerij. Wie geen aandacht krijgt verschrompelt als een dood plantje. Als ik aandacht nodig heb, bel ik iemand op of ga ik naar het café en geef ik een heel groot rondje of desnoods ga ik een beetje tongzoenen met iemand die te dronken is om te protesteren. Jullie gekken doen dat anders, veel drastischer dan nodig is. Jullie verzinnen dat er iets heel ergs gebeurt en bellen dan de politie. De eerste keer dat ik het hoorde was heel lang geleden, in de jaren tachtig. Toen had een toneelacteur zichzelf ontvoert en een hakenkruis in zijn eigen borst gekrast. Fascisten hadden dat gedaan, zei hij. Daarna viel het me op dat telkens als er misdaden weden gepleegd waarbij letters of tekens in mensen werden gekerfd, er uiteindelijk sprake bleek van een verzonnen verhaal en zelfmutilatie. Laatst was er eentje, die was niet alleen gek maar ook nog onnozel. Het was een Amerikaanse die bij een Republikeinse conventie was geweest en door 'negers' werd aangevallen. Ze sneden een B van Barack Obama in haar wang, maar dan in spiegelbeeld want ze deed het zelf. Afgelopen week was het weer raak: een Braziliaanse had een miskraam gekregen omdat ze was aangevallen en bekrast door Zwitserse skinheads. Dat bestaat natuurlijk niet. Een Zwitserse skinhead is een contradictie, want iedereen weet dat alle Zwitsers nette neutrale mensen zijn, die het veel te druk hebben met het vegen van hun stoepje en het maken van gerechten met gesmolten kaas om zich bezig te houden met geweld en racisme. En als er hakenkruizen worden gekerfd, dan is het meestal niet waar. Dat weten we nu, lieve gek. We trappen er niet meer in. Verzin maar iets nieuws om aandacht mee te trekken. En het hoeft heus niet zo bloedig en eng.
|