Over mij
Toen ik (1967) een jaar of zesentwintig was begon ik pas met schrijven. Samen met mijn vrienden Danny en Marieke (nu samen met Erwin
Experimental Jetset) maakten we een blaadje. Zij waren allebei grafisch ontwerper (ik trouwens ook, maar zij waren ECHT goed) en we deden alles met z’n drieën. Bedenken, schrijven, illustreren, vormgeven, kopiëren en nieten. Het blaadje heette PHK, het is drie of vier keer verschenen in een oplage tussen de honderd en tweehonderdvijftig. We werden een soort cult-hit. Het schrijven ging soepel en mensen raadden me aan er eens iets mee te doen. Ik stuurde mijn stukken naar Blvd. waar Frank Bierens mij na een paar weken steggelen een kans durfde te geven. Vervolgens schreef ik ongeveer acht jaar lang maandelijks een column in Blvd. Ik overleefde Frank en nog een heleboel hoofdredacteuren.
Na die acht jaar werd me een column aangeboden bij HP/De tijd. Dit maakte me erg gelukkig. Ik was inmiddels gestopt met werken als vormgever en werd full-time schrijver. Naast de columns in HP schreef ik stukken voor verschillende bladen en werkte ik aan mijn debuutroman ‘Het beest in Daisy', die werd uitgegeven door De Arbeiderspers.
Het beest in Daisy werd in de meeste kranten en opinietijdschriften (maar niet in dames- en lifestylebladen) nogal verguisd. Ook in HP/De tijd, door Max Pam. Het conflict dat daarop volgde werd nooit opgelost waardoor ik me niet meer op mijn gemak voelde bij het blad en solliciteerde bij Nieuwe Revu, hier werd ik tot mijn grote vreugde aangenomen.
Van Het beest in Daisy zijn ongeveer vierduizend boeken verkocht. Van veel lezers heb ik goede reacties gekregen. Waarmee bewezen is dat wat recensenten zeggen niet altijd voor iedereen geldt. Mede hierdoor durfde ik nog een boek te schrijven. Schop me! gaat het heten. Het komt ergens in 2007 uit.